303 - مردم فرزندان دنيا هستند ، و هيچ كس را بر محبت مادرش نمىتوان ملامت كرد ( 723 . ) 304 - مستمند فرستادهء خدا است . كسى كه از او دريغ دارد از خدا دريغ داشته و كسى كه به او عطا و بخشش كند به خدا عطا كرده ( 724 . ) 305 - انسان غيرتمند هرگز زنا نمىكند ( و كارى را كه در مورد كسان خود دوست نمىدارد در حق ديگران روا نخواهد داشت ( 725 . ) 306 - اجل و سر نوشت قطعى ، براى حفاظت انسان كافى است ( يعنى تا عمر بپايان نرسد هيچ حادثه‌اى او را از پاى در نمىآورد ) ( 726 . ) 307 - آدم داغدار خواب و آسايش دارد اما كسى كه مالش را ربوده‌اند خواب ندارد . شريف رضى مىگويد : معنى سخن بالا اين است كه انسان بر قتل فرزندان ممكن است صبر كند اما در سلب و ربودن اموالش صبر نمىنمايد . 308 - دوستى ميان پدران خويشاوندى ميان فرزندان است . و خويشاوندى بدوستى نيازمندتر است تا دوستى به خويشاوندى ( يعنى هنگامى كه پدران با هم دوست صميمى باشند گوئى فرزندانشان خويشاوندند ، و خويشاوندان آن گاه خويشاوند محسوب ميشوند كه دوست باشند ) 309 - از حدس و گمان افراد با ايمان بر حذر باشيد چرا كه خداوند حق را بر زبان آنها قرار داده است . 310 - هيچكس در ادعاى ايمان صادق نيست مگر زمانى كه به آن چه نزد خدا است مطمئنتر از آنچه نزد او است باشد ( تا جائى كه آنچه را دارد مىدهد تا به آن چه نزد خدا است برسد ) ( 727 . )